sophia den breems

26. illustrator. centrum

ZWART, WIT, CHAOTISCH, VOL KARIKATUREN EN VAAK GEBASEERD OP SOCIALE STRUCTUREN

 

Een breiwerk van verhalen, zo omschrijft illustrator Sophia den Breems haar werk. Van kleine tekeningen (voor o.a. De Correspondent) tot enorme muurschilderingen (zoals die van Chuck Deely in de tramtunnel bij de Turfmarkt). Maar Sophia stoomt door.

 

september 2018   •   Zwarte Ruiter, Grote Markt, Den Haag
Fotografie: Mark David   •  Tekst: Joeri Gordijn

TOEN

 

“Mijn vader was kunstenaar, hij is nog steeds een heel groot voorbeeld voor mij. Hij heeft mij eigenlijk geforceerd: een potlood in mijn hand geduwd en gezegd: ga maar tekenen. Dat is er nooit meer uitgegaan. Er zijn foto's van mij al 4-jarige, waarop ik uren achter elkaar alleen maar aan het tekenen ben. Ik kan mijn eerste tekening niet herinneren, maar ik weet wel dat ik ooit een kraai heb getekend met alleen maar zwart potlood. Ik was vier en een half en mijn vader zei: "Sophia heeft een kraai getekend en het lijkt gewoon." Het gevoel dat ik toen kreeg was heel vet.

 

Samen met een vriendinnetje – zij was het andere meisje uit de klas dat goed kon tekenen – maakte ik hele grote landschappen, met figuurtjes en karaktertjes die dan weer dingen aan het doen waren. Dat werd dan een soort kijkplaat waar we heel trots op waren."

"Ik wist al vroeg dat ik naar de kunstacademie  wilde. Ik wist niet per se of ik ook echt vrije kunstenaar wilde worden, omdat dat ook wel vaak lastig was, wist ik van thuis. Mijn vader – oorspronkelijk kunstenaar en heel goed in het maken van realistische portretten – heeft een tijd als tekenleraar en in de reclamewereld gewerkt. Op een gegeven moment heeft hij de keuze gemaakt om terug te gaan naar zijn oorsprong en weer zelfstandig als kunstenaar te gaan werken. De opdrachten werden minder en ik zag dat dat thuis echt een struggle was. Daardoor dacht ik: 'het is leuk en aardig, dit werk doen en dit mooi vinden, maar het is ook echt pittig.' Dat heeft wel twijfel opgewekt: 'kan ik dit wel?"

 

"Als je beeldende kunst gaat studeren, dus fine arts, moet je heel erg zeker weten dat wat je produceert, je ook kunt verkopen. Je moet daar 100 procent achter staan. Kies je voor grafisch ontwerpen, dan ben je veel breder inzetbaar, want dat is een hele brede discipline. Je hebt meer zekerheid. Dus ik dacht: dat is chill want dan kan ik heel multi-inzetbaar aan het werk. Maar het maken van boeken, de hele klassieke vorm daarvan, alle teksten uitlijnen. Mooi. Recht. Netjes. Rust in de pagina. Echt niet voor mij weggelegd." 

 

"Mijn afstudeerscriptie ging over sociale structuren. Ik ben de beste dus ik besta heette het. Het ging over hoe je naar jezelf kijkt, hoe anderen naar jou kijken. Over hoe je jezelf ziet ten opzichte van de rest van de wereld en hoe je bepaalde waarden geeft aan jezelf. Met het hele verhaal heb ik toen een hele grote Arc de Triomf gebouwd. Helemaal in zwart-wit met beeldjes erin enzo, en die waren dan ook weer geschilderd. Met lichtjes."

"Ik kreeg steeds meer zekerheid, ging steeds meer een eigen stijl ging creëren. Op een moment gingen mensen mijn werk ook herkennen. Dat is een heel fijn gevoel."

“Ik ben de beste dus ik besta,,

"Mijn allereerste opdracht was vlak na mijn eindexamen. Voor Heet Strijken heb ik paspoppen versierd. Daarna werd ik al heel snel gevraagd voor een klusje voor lunchroom Eat Company. Toen heb ik, zoals dat tegenwoordig gaat, gewoon gebluft. “Ja hoor, dat kan ik wel!” Mijn werk bij Eat Company heeft zóveel aandacht getrokken, niet normaal. Daar zijn heel veel meer muurschilderingen uitgekomen. Ik was opeens heel zichtbaar in de stad, omdat Eat Company op verschillende plekken vestigingen heeft. Omdat mijn naam onder het werk stond, zochten mensen mij op."

 

"Het afgelopen jaar heb ik belachelijke klussen gedaan – en ik pis ook weer in broek als ik er aan denk. Ik heb een muur van zeventien meter lang en zeven meter hoog geschilderd in 's-Gravenzande. De gemeente daar heeft serieus gezegd: "Sophia, we hopen echt dat jouw muurschildering 's-Gravenzande weer een beetje op de kaart zet."

"Ook heb ik het afgelopen jaar een muurschildering voor Chuck Deely in de tramtunnel bij de Turfmarkt gemaakt en enorme muurschildering voor het Leger des Heils. op de Binckhorst." 

 

NU

 

 "Op het moment doe ik veel editorial klussen, dat vind ik heel fijn. Ik heb ooit een klein portfolioboekje gemaakt en die heb ik naar De Correspondent en het Algemeen Dagblad gestuurd. Daar heb ik lang niets op gehoord, maar nu heb ik al een paar klussen voor de Correspondent en het AD, maar ook voor de Volkskrant en het Parool, gedaan. Ik vind het vooral leuk om met wat heftigere onderwerpen aan de slag te gaan, zodat ik echt los mag."  

 

"Het gaat veel beter dan ik had durven hopen. Ik had echt wel gedacht dat ik langer een bijbaantje nodig zou hebben. Ik heb alleen in het eerste jaar als zelfstandige af en toe tomatensoep uit blik moeten eten. Nu heb ik alweer drie jaar geen bijbaan. Dat is na zo kort van de academie af te zijn toch best wel snel. Dat is fucking vet."     

 

"Via The Hague Street Art en de gemeente Den Haag krijg ik steeds meer klussen voor muurschilderingen. Het laatste grote project is de Panorama Mesdag-muur. De eerste publieke muur die ik samen met Gordon (Meuleman, Sophia's vriend, red.) heb gemaakt. Wij kregen één van de twaalf stukken van het Panorama Mesdag als basis om onze eigen versie te maken. Dat werd een Apocalypse on the Beach.

 

"Of ik nog vrij ben om te maken wat ik zelf wil? In het begin heb ik daar wel heel erg mee gestruggled. De muurschilderingen moeten toch blij en commercieel zijn. Zo van: 'het is lente dus we willen graag een springend lammetje', zeg maar. Dan denk ik, mag er niet een hoofd vanaf? Maar dat is toch luguber en dat willen ze vaak liever niet. Maar hoe meer ik dit doe, des te meer ik mijn eigen stijl probeer door te drukken en dat wordt dan toch ook geaccepteerd. Dat is wel fijn. Het gaat steeds minder om de blije-paasei-schilderingen, zeg maar. "     

 

Ik kan heel erg genieten van kneuterigheid. Frutsels, kringlopen, oude plaatjes en de stoffige zolder van mijn oma. Van dat soort dingen word ik heel erg gelukkig. En van licht en zon. Ik kan niet tegen nieuwbouw, kleine ruimtes en tapijten. Kantoor-uitstralingen, daar word ik heel snel heel ongelukkig van. Daarentegen, lekker buiten, grote ramen en ouderwetse panden. Naast kringlopen ben ik groot fan van de jaren 80' en heb ik me de laatste tijd verdiept in oosterse illustratievormen (Manga) en animaties (Anime).  Zo prachtig! Films als Tekkonkinkreet en Princess Mononoke hebben me echt geïnspireerd. Ik lees ineens veel meer comics. Ik snap niet dat ik dat niet eerder heb gedaan.

“Dan denk ik, mag er niet een hoofd vanaf?,,

STRAKS

 

"Ik wil heel graag nog veel projecten doen. Natuurlijk is het je worst nightmare dat mensen op een gegeven moment geen opdrachten meer geven. Daarnaast wil ik heel graag weer de tijd hebben om vrij werk te maken. En exposities in het buitenland doen. Gordon en ik willen bijvoorbeeld naar Japan om te kijken wat we daar kunnen doen.
Op de planning staat nu om samen met Gordon een jaar lang op werk-wereldreis te gaan. Een jaar lang zoveel mogelijk klussen doen (muurschilderingen, expo’s etc.) op verschillende plekken in de wereld. Naast dat we allebei apart werken, werken we steeds vaker samen onder de naam SOGO   (binnenkort online, red.). 

 

"Ik zou een keer een grote kermis-attractie willen schilderen, dat lijkt me echt awesome. En iets op een belachelijk groot gebouw maken, nog groter dan zeventien en een halve meter. Ik zou ook wel graag kunnen animeren, ik vind het heel leuk als anderen aan de slag gaan met mijn tekeningetjes. Zoals nu met die videoclip van De Kraaien, dat is gewoon super tof. Het lijkt me heel vet om dat zelf te kunnen doen. Maar voor de rest wil ik gewoon: beter, meer, groter.

Ik hop dat er in de toekomst in Den Haag nog meer plekken ontstaan waar ruimte is voor creativiteit, zowel muzikaal als op kunstzinnig gebied. Op elk cultureel creatief vlak. Ik zou het fijn vinden als er meer broedplaatsen komen,zoals PIP. Volgens mij zijn er heel veel wereldjes op dit moment, het zou heel tof zijn als dat meer één wereld wordt. En: meer kunst op straat, er zijn te veel witte muren!"

Copied!