LOCKS VEGAS

26. muzikant. Laak

"YO, IK BEN DIE EN DIE, DIT EN DAT EN ZUS EN ZO"

 

Locks Vegas kan goed babbelen. Handig, in een wereld waar je contacten en je gevatheid van groot belang zijn. Maar ook in de hiphop-wereld geldt dat hard werken voor alles komt. Dan is het fijn als je een groep medestanders om je heen verzamelt die naar dezelfde doelen streeft. Locks vond die plek bij G.O.D, Generating Our Dynasty, de platenmaatschappij.   

 

september 2018   •   Boterwaag, Grote Markt, Den haag
Fotografie: Mark David   •  Tekst: Joeri Gordijn

TOEN

 

“Het moment dat ik als kind bewust werd van het stemmetje in mijn hoofd, kan ik mij nog goed herinneren. Bewust herinneren. Dat was toen ik  – een jaar of twee – uit de badkamer kwam, mijn moeder had met net gedoucht en ik liep gewoon naakt, naar mijn eigen kamer. En toen stond mijn oom met een camera voor mijn neus. Ik schrok zo hard. Op dat moment hoor ik mijn stem in mijn hoofd nadenken, zo van “What the fuck gebeurt hier?” En ik was zo verbaasd over die stem in mijn hoofd, dat het me altijd is bijgebleven. “

 

“Mijn moeder liet mij kennis maken met muziek. Ze draaide veel rapmuziek. Mijn moeder komt uit ‘66, haar muziekkeuze is heel erg modern. Ik kreeg van haar veel rapmuziek mee. Maar mijn oma, waar ik ook mee gewoond heb, draaide veel klassieke soulmuziek. Mijn tante draaide weer veel r&b. Dat vond ik onbewust heel leuk. Dan kwam ik thuis en draaiden we keihard muziek. Dan had ik ook nog grote neven die draaiden moderne hiphop. In al die genres kwam veel melodie voor. Maar had nooit zoiets van: oh wat mooi, ik ga ook muziek maken. Dat kwam veel later pas. “

 

“Ik heb op verschillende basisscholen gezeten. Ik ben geboren in Eindhoven, maar we zijn daarna meteen verhuisd naar Dordrecht, waar ik naar school ging. Daarna ben ik naar Hellevoetsluis verhuisd. Echt een dorpje, waar ik de donkerste persoon was. Terwijl ik in mijn cultuur nog een lichte huidskleur heb! Dat was een nieuwe ervaring voor mij. Het was dat ik familie buiten het dorp had wonen dat ik niet helemaal ben geïntegreerd in dat dorpse leven. Ik bleef altijd een beetje een buitenbeentje. “

 

 

“We verhuisden heel vaak. We hadden het niet zo breed, op een gegeven moment kon mijn moeder niet meer rondkomen – ze was alleenstaand – en toen hebben we bij familie gewoond: ooms, tantes, oma’s... Ik ging van plek naar plek. Mijn moeder heeft er wel altijd voor gezorgd dat wij niets tekort kwamen, dat was haar missie en dat heeft ze waar gemaakt. Op een gegeven moment waren we zelfstandig en kwam ik in deze regio terecht."


Als kind vond ik dat verhuizen heel vervelend, maar het was een goede uitdaging om de hele tijd uit mijn comfortzone te treden. Het leuke is, achteraf gezien, dat ik heel dicht bij allerlei culturen kwam. We konden elkaar shit leren. Ik heb een hele andere woordenschat geleerd dan kinderen die hier in de randstad woonden. ”


“De eerste keer dat ik muziek maakte was toen mijn moeder mij ziek had gemeld op de basisschool, in groep vijf. Ze had heel veel muziek in de kast en ik was alleen thuis. Ja, op die leeftijd al. Dus ik draai de muziek. Songs van Tupac tot Justin Timberlake, heel erg divers. Toen ging ik inbeelden dat kinderen uit mijn klas publiek waren. Het meisje dat ik het leukst vond was het belangrijkste, in mijn gedachten. Ik maakte een show. Het was nog niet echt rappen eigenlijk, meer een performance.”

“De eerste keer dat ik een rap schreef, was jaren later, toen ik al op de middelbare school zat. Daarvoor heb ik nooit op die manier aan muziek gedacht, maar ik vond het wel leuk om te presenteren voor groepen. Ik hield ervan om spreekbeurten te houden voor de klas terwijl anderen mensen dat verschrikkelijk vonden. Ik zat zo van: ‘mag ik? mag ik?’ Ik vond het fijn als ik mensen aan het luisteren kreeg. Misschien doen ze dat niet per se om wat ik vertel, maar vanwege de toon waarop ik het vertel. Mijn stem."

 

“In Zoetermeer heb ik het Stedelijk College afgerond. Aan het einde van het tweede leerjaar kwam ik daar, ik heb daar twee jaar gezeten. Daarna ben ik naar ROC Mondriaan gegaan. Ik was vijftien, kwam van de middelbare school en ik wilde geld verdienen. Omdat dat gewoon echt nodig was. Ik kreeg geen studiefinanciering, dus ik heb een BBL-Opleiding gedaan.”

 

“Ik heb dat puur gedaan om geld te verdienen, want ik hoefde maar één dag in de week naar school en de rest van de tijd kon ik gewoon werken. Dat heb ik een jaar vol gehouden. Toen ik zeventien werd, kwam ik in aanmerking voor studiefinanciering, toen ben ik een BOL-Opleiding gaan doen. Marketing en Communicatie, dat heb ik toen ook weer een jaar volgehouden. Dat was ook weer niets voor mij, er waren te veel regels. Kleine regels die erbij horen maar die ik gewoon niet kon trekken. Ik wilde in een trainingspak naar school en dat mocht dan niet. We moesten daar in pak. De laatste opleiding die ik daarna deed en wél heb afgerond, was Sociaal Cultureel werk.”

“ Misschien is het niet per se wat ik vertel, maar de toon waarop ik het vertel,,

“Op een zeker moment ging ik mijn eigen teksten schrijven en leerde ik een paar vrienden kennen die al jaren rapten. Er werd een keer een beat opgezet in de aula en toen deed ik mee. Dat was de eerste keer dat ik naar buiten bracht dat ik ook wat kon. De reacties waren zo positief dat ik ervan schrok. Toen dacht ik van 'hmmm, dit is misschien wat voor mij.'”

“Maar ik nam het nog niet echt serieus. Dat was pas vanaf mijn 18de. Ik maakte filmpjes, waar ik gewoon freestyles bosste en die daarna op Hyves gooide en dat ging regionaal best viral. Toen dacht ik echt: ik moet hier wat mee doen. En dan kom je ineens in de muziekwereld terecht, waar mensen al jaren voor bezig zijn. Dan denk je wel: 'ik heb echt geluk, dat ik hier zo makkelijk in rol'.”

 

“Na mijn studie  - ik zeg het je eerlijk - heb ik eerst heel erg depressief in mijn kamer gezeten. Je moet plots echt geld gaan verdienen om je dagelijks leven door te komen. Ik kon het niet aan mijn ouders vragen, weet je wel. Ik ben fulltime gaan werken en dat trok ik allemaal niet. Ook klikte het niet met mijn muziek. Ik heb lang gezeten van: 'wat moet ik nu doen? Het gaat te langzaam’. “

“Op een gegeven moment is daar dan het moment dat je gewoon heel dapper moet zijn, denk ik. Jezelf in de spiegel aan durven kijken, ‘dit is nu eenmaal hoe het is’, je kan er bij janken en vinden dat andere mensen het beter hebben. Maar op een moment heb ik echt gezien, hoe harder ik werk, hoe meer ik opoffer, hoe meer ik bereik.”

 

“Bijvoorbeeld: als je eigenlijk niet de mogelijkheid hebt om naar een studiosessie te gaan en je zwart moet rijden om daar te komen. Het boeit dan niet dat je boetes pakt, want je moet daar gewoon aankomen. Het is het enige wat je op dat moment hebt. Als je die offers durft te maken, dan zie je dat shit naar je terugkomt en dat is bij mij gebeurd.”

“In de muziekwereld is het zo dat je geen kans krijgt als je er op wacht, het maakt niet uit hoeveel mensen je kent die er al zijn. Het gaat niet gebeuren dat iemand anders het voor je gaat doen. Het maakt niet uit hoe goed je een persoon kent. Als het balletje eenmaal gaat rollen en je krijgt kansen, is het de bedoeling dat je die shit niet verpest. Vooral als je niets anders hebt.” 

 

“Toen ik net rapte, begon ik met een paar gasten die een studio in hun kelder hadden. Eén van die jongens was super serieus, BennyNoBarba heette hij. Hij trok mij mee en ik nam het voor mijn gevoel wat serieuzer dan de rest. Toen ben ik via hen in contact gekomen GOD Full Effect . Vroeger was hij echt een bubbling legend, samen met bijvoorbeeld dj's chippie, Stijco, Just me en anderen, dat is een kern Nederlandse dj’s die een genre wereldwijd groot hebben gemaakt. GOD Full Effect hoorde bij die groep, hij heeft me eigenlijk in de wereld getrokken. Zo van, ‘als ik een keer draai op een avond, pak dan gewoon de microfoon en test je skills. Je hoeft niet te rappen, maar host op zijn minst.’ Daar was ik super bang voor, want ik had wel een babbeltje en durfde wel altijd te spreken maar nu was het echt in een club. Toen dacht ik: what the fuck.”

 

“God Full Effect zijn team en ik erbij, dat is uiteindelijk een eenheid geworden. Hij is begonnen met een label genaamd Generating Our Dynasty. Vanaf 2017 heb ik mij officieel aangesloten bij dat label, uiteindelijk hebben we het met zijn allen laten groeien tot wat het nu is." 

 

NU

 

“Nu is het gewoon een echt platenlabel . We hebben echt een ceo (Jason) die het financiële en zakelijke gedeelte doet. We hebben artiesten: drie echte rap-artiesten (Oompie van NL, 13bringsgoodluck en Big Zone), waarvan eentje Engels doet. Ik en de andere jongens rappen in het Nederlands. Daarnaast hebben we een team van producers (God Full Effect, Extraordinary God), die produceren de muziek. Dat is het elftal dat ontstaan is. “


“Op een gegeven moment hebben wij de mogelijkheid gekregen om MOOOF te benaderen, iets dat we al heel lang wilden: we stonden op een wachtlijst. We konden eindelijk de financiën bij elkaar schrapen om de huur maandelijks te betalen. En daar ben ik super dankbaar voor. In mijn eentje was me dit nooit gelukt."

 

“We zitten daar nu pas een jaar. En in een jaar tijd zijn we echt super hard gegroeid, daarvoor was het gewoon lastig om afspraken te maken, op andere mensen hun locatie of qua tijd. Nu is het gewoon van: 'locatie en tijd, al is het drie uur 's nachts, het maakt niet uit!' Hoe meer consistent je werkt, hoe meer je eruit kan halen. Dat heeft voor mij meer shows en netwerkmogelijkheden opgeleverd.”  

 

“Het afgelopen jaar hebben we in de studio zo hard gewerkt dat ik nu benaderd ben door Kempi . Hij doet het natuurlijk al erg lang; hij is één van de grootste pioniers uit de Nederlandse Hiphop. Ik werd op een dag wakker en ik had een DM op mijn Instagram, met ‘Hoe gaat? Je hebt talent, en als je ooit tijd hebt, kom langs. We hoeven geen muziek te maken, maar we leren elkaar gewoon kennen en zien wel.’"

“Ik moet eerlijk toegeven: voordat dit gebeurde, misschien een jaar terug, kwam ik Hef tegen in een patatzaak. We kwamen daar vaker en ik was daar gewoon met de boys. Hij stond daar. Dus ik heel brutaal: ‘Yo, ik ben die en die, dit en dat en zus en zo’. Toen zei hij tegen mij: ‘e-mail me maar.’ Daarna vroeg hij mijn nummer via de e-mail. Hij belde me terug en nodigde me uit. Ik mocht mijn vrienden meenemen, hij heeft Beckie voor ons laten koken, echt in de woonkamer, djonko’s gerookt, je weet toch. Urenlang gesproken. De dag leek voorbij, maar toen zei hij: ‘oké, nu gaan we naar de studio.’ Ook nog?! Zo ging het met Kempi ook, bij Kempi komt er binnenkort echt werk naar buiten.”

“I fucked up, maar ik leer ervan,,

STRAKS

 

“Ik zie mezelf als een belangrijke schakel voor de urban cultuur in Nederland en misschien zelfs verder. Omdat ik de groei die komt vanuit waar het begon in Amerika, doorgeef aan Europa. Tot voor kort werd in Nederland altijd gekeken naar hoe dingen in Amerika gingen, hier werd dan geëxperimenteerd met op welke manier het hier zou kunnen werken. Artiesten als Ronnie Flex hadden in die tijd nog maar 5.000 views, nu zijn dat er 20 miljoen. Meer dan in andere, internationale landen. Het is snel gegaan met de hiphop."

 

“Dan ga je wel bij jezelf nadenken als Nederlandse artiest, hoe groot kunnen we dan zijn? Over vijf jaar denk ik dat ik een grote schakel ben, in het binnenland sowieso. Dat is wel de bedoeling in ieder geval.“

 

“Ik denk dat als je fan van mijn muziek bent, je ook meer van jezelf leert houden. Omdat ik heel veel breng, ik heb de uitstraling dat ik eigenlijk een beetje maling heb aan wat mensen over mij denken. Dat ik super positief ben, over hoe ik me voel, over hoe ik erachter sta. Dat ik niet bang ben om publiekelijke fouten te maken. Dat ik weet ‘I fucked up’, maar ik leer er van. Er moet een persoon in het publiek staan die naar mij staat te kijken en die denkt: 'wow, ik kan gewoon van mijzelf houden'.”

 

“Ik ben vrienden leren kennen die niet zo vaak verhuisd zijn, vrienden die in één wijk hebben gewoond, heel hun leven lang. Schoolgenoten die van hun moeder niet mochten oversteken. Natuurlijk had ik wel rebelse vrienden. Maar ik had ook vrienden die gewoon bleven waar ze waren. Zij hebben hun eigen positieve dingen die ik niet heb. Maar wat het verschil tussen ons is, is dat ik wat socialer ben geworden. Dat is een hele belangrijke factor, want dan stap je makkelijker uit je comfortzone.”

Copied!