roderik patijn

36. filmmaker. bomenbuurt

“Je kan hoog springen, of niet, het maakt geen fuck uit.”

 

Van zijn tweede tot zesde woonde Roderik in Amerika, maar zijn liefde voor actiesport ontwikkelde zich pas toen hij in Oegstgeest kwam wonen. Via skateboarden, breakdancen, studeren en hard werken kwam Roderik later bij Red Bull en in Den Haag terecht. Al kijkend naar de actiesporters die hij onder zijn hoede had ontvlamde een passie voor mooi beeld. Nu is Roderik zelfstandig filmmaker.

 

november 2018   •   Bomenbuurt, Den Haag
Fotografie: Mark David   •  Tekst: Joeri Gordijn

TOEN

 

"De eerste keer dat ik mij creatief uitte, was met skateboarden, honderd procent zeker. Ik ben in 1988 begonnen en skateboarden heeft invloed gehad op mijn hele leven. Ook creatief gezien. Dat uit zich in zoveel factoren. Je hebt bij skateboarden natuurlijk de bijpassende media , video en magazines, fotografie en film. En daarbij komt natuurlijk het idee van zelfexpressie. Tegenwoordig is skaten meer ontwikkeld als een sport, zelfs Olympisch, maar toentertijd was het echt een micro-niche, anti-establishment. Een subcultuur."

 

"Mijn eerste videoband heb ik gekocht in 1988. Dat was Public Domain van Powell Peralta, gemaakt door Stacy Peralta. Hij is nu nog steeds filmmaker en regisseur. (Stacy was ook onderdeel van die Z-boys crew.) De video was een heel erg MTV-pop-achtige film, het was niet rechttoe, rechtaan skateboarden: er was echt creatief over nagedacht. Dat heeft heel veel impact op mij gehad. Ik was de enige die de film had. Als we gingen skateboarden, dan keken we die film. Ik betrap mezelf erop dat ik eigenlijk al van kinds af aan heel erg geïnteresseerd was in behind the scenes-materiaal. Ik vond dat gewoon heel boeiend."

 

"Ik weet nog dat iedereen uit mijn groepje wel ergens creatief mee bezig was. Een maand geleden zijn we met die groep weer gaan skateboarden. En het grappige is: de meesten van hen zitten nog steeds in de creatieve hoek."

 

"Wat ik heel leuk vind aan skateboarden zoals ik begon, is dat alles goed was. Alles werd omarmd. Je had natuurlijk altijd iemand die beter was en iemand die slechter was, maar dat maakte niet uit. Die grenzeloosheid maakt je wel. Het geeft je een soort van visie, die nu denk ik doorklinkt in mijn werk. Ik ben niet opgeleid of iets dergelijks: ik doe het gewoon. Dat do it yourself is heel erg skaters-eigen. Als je kijkt naar vroeger: je kocht een deck en buiten ging je direct aan de slag met stiften om hem te customizen."

“Het lukt gewoon niet zonder pijn,,

"Het breakdancen is pas in 1998 gekomen. Ik ga er niet omheen draaien: je had toen die clip van It's Like That. Dat was echt de heropleving van breakdance nadat het underground gegaan was eind jaren tachtig. We hadden een dj in onze vriendengroep. Hij had een paar oude b-boy platen en wist ook nog eens iemand die ons les kon geven. Toen zijn we begonnen met breaken."

 

"Ik ben opgegroeid in Oegstgeest, maar had best wel wat vrienden in Den Haag. In de weekenden ging ik naar de Tweede Kamer om te skaten. Toen heb ik op een gegeven moment besloten om naar Den Haag te verhuizen. Daar ben ik nog meer gaan breakdancen. Er is veel overlap in het skateboarden en breaken. Het is een manier van bewegen waar je geen regels hebt. Bij breakdancen is het alleen nog meer een must dat je een eigen stijl ontwikkelt. Het zit hem ook in sommige basisdingen, zoals dat je het met je vrienden doet, lekker hangen. De muziek, de hiphop-cultuur: het is allemaal gelieerd aan elkaar. Aan muziek, cultuur en graffiti." 

 

"Als skateboarder wilde ik toen ik jong was wel professional worden. Dat is niet gelukt. Ik ben wel redelijk op level gekomen maar ik merkte ook dat de stijgende lijn heel snel een plafond had. Met breakdancen hebben we wel echt optredens gedaan en workshops gegeven. We hebben best veel coole plekken gezien en gekke feesten gegeven. Toen wij begonnen, zo'n 20 jaar geleden, waren we echt de enige crew."

 

"Skateboarden is toewijding, vallen en opstaan. Het lukt gewoon nooit zonder pijn. Na mijn studie communicatiewetenschappen (en daarvoor nog een half jaar filmwetenschappen) heb ik gesolliciteerd bij Protest-boardwear waar ik de functie marketing-coördinator kreeg. Ik denk dat ik daar vooral ben aangenomen door de combi van mijn studie en de kennis van actiesporten."

 

"Ik had toen projecten waar ik surf-filmpjes voor regelde. Zo ook bij een jongen uit België (die nu een vriend is geworden). Wat hij maakte was gewoon vette shit. Ik vond dat heel mooi. Hij is doorgegroeid naar een zwaardere camera en groter bedrijf. Ik heb zijn oude camera gekocht: daar begint voor mij het actieve ‘record drukken’.

 

"Toen ben ik gaan werken bij Red Bull, als atleten-manager. Ik huurde onder meer bedrijfjes in voor filmprojecten met de atleten. Ik keek graag naar wat die gasten maakten, ik dacht van 'wow, dat is echt vet.' Ik heb daar drieënhalf jaar gewerkt, maar op een gegeven moment sloeg die vonk over en dacht ik: 'ik wil ook maken wat zij maken, maar dat gaat zichzelf niet zo snel ontwikkelen als ik een fulltime baan heb.' Dus ik trok de stekker eruit."

 

NU

 

"Ik ben anderhalf jaar geleden uit dienst gegaan. Ik ben best wel van de snelle beslissingen, zo van: 'je leeft maar één keer en let’s go.' Dus ik heb niet heel lang zitten twijfelen."

 

"Ik denk dat de manier waarop ik films maak – de specifieke technieken – soms iets anders, maar nooit baanbrekend zijn. Ik gebruik vaak mijn skateboard. Dat soort dingen. Ik heb veel actiesporten gezien, zowel voor als achter de lens. Daar ligt dus best wel mijn gewicht. Nederland is natuurlijk maar klein. Ik was de 'atleten-man bij Red Bull' en iedereen kende mij op die manier. Dat kan en moet je in je voordeel gebruiken. Toen ik voor mezelf begon, wisten mensen al wie ik was en wat ik kon. Daar doe ik mijn voordeel mee. Veel van het werk dat ik nu schiet is gefocust op actie en beweging."

 

“ Ik zou het ook wel een keer interessant vinden om in zo’n kid zijn hoofd te kruipen,,

STRAKS

 

"Mijn droom zoals hij er nu uitziet is om in de komende vijf tot tien jaar door te groeien naar director of photography. In de high-end hoek. En dan tachtig procent commercial en twintig procent film of iets dergelijks."

 

"Ik zou willen werken in een projectteam met een regisseur, ikzelf als director of photography. Je kunt het totaalplaatje alleen bereiken als je met een team samenwerkt en iedereen zijn of haar eigen kwaliteiten uitvoert."

 

"Ik hoop dat ik zelf in de toekomst niet alléén maar actiesport doe, omdat ik dat nu al veel doe. Ik ga mijzelf gewoon verder ontwikkelen: er is zoveel meer dan alleen actiesport en muziekvideo’s. Ik heb laatst mee gedaan met het 72-hours The Hague film contest . Toen heb ik mijn eerste fictiefilm gedraaid met een team. Dat je in zo'n korte tijd een heel verhaal draait vond ik echt fucking vet."

 

"Qua skaten? Ik zou het ook wel een keer interessant vinden om in zo’n kid zijn hoofd te kruipen om te ontdekken of hij diezelfde romantische skatebeleving heeft als ik had. Ik denk toch dat de beleving anders is. Als we terug gaan naar het begin van het gesprek: ik had één video. Die heb ik drie jaar lang kapot gedraaid. Nu ziet men oneindig veel content. Ik merk zelf dat ik daar onrustig van word. Als ik muziek hoor, kan ik nog denken: 'Dit komt uit die en die skatefilm uit 1995.' Tegenwoord is het: Instagram, boem boem boem, content. Het gaat zo snel." 


"Ik vind dat iedereen lekker moet doen wat hij wil. Voor mij is skateboarden iets waar het allemaal niet uitmaakt. Of je nou over straat skate of dat je geblinddoekt van een ramp afgaat. Of je nu hoog kan springen, of niet, het maakt geen fuck uit. Een skateboard is een skateboard. Film maken voelt voor mij als skateboarden, Maar waar ik fysiek moest stoppen met skateboarden en geen pro kon worden, voelt het alsof ik nu juist wél pro kan worden in het film maken."

 

 

Copied!